Deze site is in aanbouw en wordt de nieuwe website van een innovatieve Syndicus in Antwerpen
Een poging tot vernieuwing in een krimpende markt, zo benoemde een van mijn bronnen binnen de partij gisteren de kern van het probleem. Anders gezegd: als je het slecht doet in de peilingen en toch jongere kandidaten een kans wil geven, dan moeten ouderen wijken. Dat is de logica zelf. Maar anderzijds begrijp ik heel goed dat Bungeneers - met twaalf jaar dienst als schepen en op zijn 57ste nog niet moe - op zijn strepen blijft staan.
Binnen Open Vld zijn verschillende signalen te horen. Sommige partijgenoten tonen begrip voor Bungeneers, anderen vermoeden dat hij hoge eisen stelt omdat hij een aanbod van de N-VA achter de hand houdt. Maar daar geloof ik niet in. Twee geïmporteerde kandidaat-schepenen van Open Vld, dat lijkt me er toch één te veel.
Hoe gaat dit verhaal verder? Op dit moment lijkt geen van beide partijen te willen toegeven. Turtelboom en haar omgeving blijven proberen om Bungeneers ervan te overtuigen dat de positie van lijstduwer evenveel uitzicht biedt op een zetel als de tweede plaats. Fons Borginon zou daarvoor allerlei berekeningen hebben gemaakt met gebruik van Imperiali, het ingewikkelde systeem dat stemmenpercentages omzet in zetels.
Een sluwe zet kan zijn om Bungeneers de positie van lijsttrekker aan te bieden, waarvoor hij zich om evidente redenen (wie heeft zin in een strijd met Janssens, De Wever, Dewinter en Almaci?) nooit kandidaat heeft gesteld. Als hij dat aanbod weigert, dan staat hij ook minder sterk met zijn claim op de tweede plaats.
Als Bungeneers niet toegeeft, dan zit er niet veel anders op dan hem niet op de lijst te zetten. Dat zou bijzonder pijnlijk zijn voor Open Vld, want kan een partij met een ‘krimpende markt’ het zich permitteren om na Ludo Van Campenhout opnieuw een sterkhouder en stemmentrekker te verliezen? Dat zou op z’n minst grote verbazing wekken, zowel binnen als buiten de partij.
Door Lex Moolenaar
Behalve het VB, dat vindt dat het geld beter was gespendeerd aan een blijf-wegcampagne, vinden de meeste andere partijen zo’n kit een goed idee. Maar volgens Groen klopt de toon waarmee de nieuwkomers worden benaderd niet en is het paternalistisch om hen op het hart te drukken dat Vlamingen niet op straat leven en de gewoonte hebben om op tijd op afspraken te verschijnen. De kit is nochtans gemaakt in samenwerking met het Minderhedenforum en heeft complimenten gekregen van Marokkaanse organisaties. Deze discussie in de marge moet volgens mij dan ook vooral worden gezien in het licht van de verkiezingscampagnes.
Veel fundamenteler werd het debat toen het ging over de kennis van het Nederlands als sleutel tot integratie en over de huwelijksmigratie als voortdurende rem op het integratieproces. Het eerste is een Vlaamse bevoegdheid, het tweede een federale. Op beide niveaus zijn de voorbije maanden en jaren inspanningen gedaan, maar naar Antwerpse normen zijn die niet toereikend. Die stelling zullen de Antwerpse politici in Brussel de komende jaren met meer klem moeten verdedigen.
Het viel me zondag eens te meer op dat N-VA en sp.a, de partijen die in poleposition liggen voor de verkiezingen van 14 oktober, niet zo heel verschillend denken over diversiteit. Terwijl de vertegenwoordigers van het VB en Groen zich duidelijk profileerden, verdedigden leading ladies Liesbeth Homans (N-VA) en Leen Verbist (sp.a) grotendeels hetzelfde discours. Bij sp.a komt het neer op ‘t Stad is van iedereen, bij N-VA op Iedereen is van ‘t Stad. In beide gevallen gaat het om een evenwicht van rechten en plichten, om een concrete invulling van het voor-wat-hoort-watprincipe. De overeenkomsten zijn veel groter dan de verschillen.
Over andere thema’s zoals mobiliteit lopen de visies van beide partijen veel verder uiteen. Dat geldt overigens nog meer voor Groen, dat van de verkiezingen een nieuw referendum over mobiliteit wil maken en zich zo uit de coalitiemarkt dreigt te prijzen. Maar wat N-VA en sp.a betreft: diversiteit lijkt me zeker niet het thema waarop een eventuele coalitievorming tussen hen zal stranden.
Over de feiten spreek ik mij niet uit, het onderzoek is nog aan de gang. Maar de reactie van de schooldirectie heeft mij wel verbaasd. De directie wil de jongen van 18 jaar niet schorsen, en daarvoor voert ze twee argumenten aan. Eén: ze wil zich zo neutraal mogelijk opstellen. En twee: het vermoeden bestaat dat het niet om misbruik zou zijn gegaan, maar dat de twee jongens een relatie hadden. Daarom wil de school tot nader order alleen een contactverbod tussen de jongens invoeren.
Ik vind dat een merkwaardige beslissing. Als er inderdaad sprake zou zijn van seksueel misbruik, dan kan ik me voorstellen dat het slachtoffer niet langer op dezelfde school wil en kan blijven als de dader. Maar als die niet wordt geschorst, rest de ouders van het slachtoffer alleen nog de optie om een andere school te zoeken voor hun zoon. Zo wordt hij opnieuw een slachtoffer.
Dat brengt mij op het tweede argument. Hadden de twee jongens een relatie met wederzijdse instemming? In dat geval moet de schooldirectie beseffen dat seksuele handelingen met een jongen van 13 jaar door de wet worden omschreven als verkrachting. Anders gezegd: een minderjarige kan niet instemmen met seks.
Deskundigen dringen aan op een seksualiteitsbeleid in het onderwijs. Ik denk dat er ook behoefte is aan vorming van schooldirecties inzake crisismanagement en communicatie. Affaires zoals deze kunnen overal plaatsvinden, net als geweldincidenten. Dat ze in de openbaarheid worden gebracht, met respect voor de privacy van de betrokkenen, kan bijdragen tot het maatschappelijk debat. Maar vaak blijken schooldirecties vooral bekommerd om de reputatie van hun instelling en proberen ze de zaak in de doofpot te steken. Ook het Facebook-aspect van de zaak stemt tot nadenken. Op de sociale netwerken gebeurt heel wat dat ouders liever niet willen. Dit soort zaken zou hen moeten overtuigen om het computergedrag van hun kinderen in de gaten te houden.
Lex Moolenaar
Dat ligt wel even anders bij een aantal andere Antwerpse partijen. Gevestigde waarden die gedoemd lijken om een rol in de schaduw van de Antwerpse politiek te spelen. Met dat verschil dat zij wel in de gemeenteraad zullen vertegenwoordigd zijn. Neem nu de Open Vld. In ons land toch geen marginale partij. Voor de Antwerpse liberalen valt er bij de nakende Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen weinig of niets te rapen. Als we peilingen in onze krant en andere media mogen geloven, blijft er van de trotse liberalen na 14 oktober niet zo heel veel meer over. Daar zal lijsttrekster Annemie Turtelboom, nochtans een sterke minister, weinig aan kunnen veranderen.
De CD&V, nog zo’n begrip in de vaderlandse politiek, heeft zich aangesloten bij de stadslijst van socialist Patrick Janssens. Omdat ze samen zes jaar lang goed bestuurd hebben, klinkt het. We geloven het, maar dat is natuurlijk niet de enige reden. Laten we eerlijk zijn, welke rol zou CD&V na 14 oktober nog te spelen hebben zonder de combine met sp.a?
Als we de populaire N-VA en de onvoorspelbare sp.a even buiten beschouwing laten, lijkt voorlopig alleen Groen uitzicht te hebben op een mooie verkiezingsavond in Antwerpen. Want ook Vlaams Belang moet vooral naar onderen kijken. De grote volkspartij waarvan Filip Dewinter jaren heeft gedroomd, is verder af dan ooit tevoren.
Is het de tweestrijd tussen Bart De Wever en Patrick Janssens die de andere partijen de nek omwringt? Net zoals we in 2006 hebben gezien, toen de huidige burgemeester de strijd aanging met Filip Dewinter. Of is het veranderende politieke landschap een voorbode van een nieuwe politieke orde? Eentje waarbij we langzaam maar zeker evolueren naar twee grote politieke blokken van links en rechts. Met daaromheen een paar nichepartijen? Antwerpen is al vaker een politiek laboratorium geweest. Het zou kunnen.
Door Patrick Van de Perre
Deze resultaten bevestigen een eerdere peiling van onze krant, waarin N-VA eveneens als een raket de lucht ingaat. Zij het iets minder uitgesproken dan nu het geval is. Peilingen zijn slechts een momentopname en geven louter een tendens aan. Nu al de conclusie trekken dat de verkiezingen in Antwerpen een gelopen race zijn, zou verkeerd zijn. Ook Bart De Wever zal dat desgevraagd bevestigen.
Wel is zeker dat het een nek-aan-nekrace wordt tussen Patrick Janssens en Bart De wever, waarbij die laatste op dit moment over de beste papieren lijkt te beschikken. Of dat zo blijft en wat het effect zal zijn als de nu opvallend afwezige Patrick Janssens zijn verkiezingscampagne op gang trekt, is koffiedik kijken. Zeker is dat Janssens flink uit zijn pijp zal moeten komen als hij zichzelf wil opvolgen als burgemeester van Antwerpen.
De titanenstrijd die nu aan de gang is, is in niets te vergelijken met de slag om het Schoon Verdiep die Patrick Janssens en Filip Dewinter van Vlaams Belang in 2006 voerden. Voor veel Antwerpenaren was het zes jaar geleden een uitgemaakte zaak dat wonen in een stad met Filip Dewinter aan het hoofd koste wat het kost moest worden vermeden.
Nu liggen de kaarten anders. Rechtse kiezers die in 2006 hun heil gingen zoeken bij sp.a hebben met Bart De Wever een rechts alternatief. Een stem op de N-VA hoeft niet noodzakelijk een verloren stem te zijn. In tegenstelling tot het Vlaams Belang in 2006, kan de partij van Bart De Wever wel degelijk een doorslaggevende rol spelen op het Schoon Verdiep.
Maar er is nog een lange weg te gaan tot aan de gemeenteraadsverkiezingen. We zijn meer dan benieuwd naar wat Patrick Janssens nog in zijn mouw heeft zitten. Terwijl de N-VA volop campagne aan het voeren is, houden ze zich bij sp.a gedeisd. Maar dat de zittende burgemeester nog een en ander in petto heeft is zeker. Het worden spannende maanden in Antwerpen.